meble sklep
 
Koszyk jest PUSTY
 
 

Podaj swój adres e-mail

gospodarka pasieczna


Typy pasiek, najczęściej spotykane typy uli, zakładanie i prowadzenie pasieki, gospodarka wędrowna
Powiadom gdy będzie dostępny
E-mail   Telefon
Autor: Wanda Ostrowska
Tytuł: GOSPODARKA PASIECZNA
Rok wydania: 1998
Miejsce wydania: Warszawa
Oprawa: miękka
Format: 160x230 mm
Ilość stron: 382
Międzynarodowy Standardowy Numer Książki: ISBN 83-907013-7-5

Opis
Spis treści

GOSPODARKA PASIECZNA

Wśród publikacji pszczelarskich wyjątkowe miejsce zajmuje „Gospodarka pasieczna" dr Wandy Ostrowskiej. Autorka jasno przedstawiła wszystkie zależności wpływające na efekty produkcyjne pasieki. Zaproponowała sposób sterowania rozwojem siły rodzin pszczelich pozwalający w pełni wykorzystać pożytki nektarowo-spadziowe przede wszystkim w najbliższym otoczeniu, a w miarę sił pasiecznika także z odleglejszych rejonów. Przekonujące argumenty Autorki, oparte na bogatych doświadczeniach własnych albo zaczerpniętych z literatury światowej, zachęcają Czytelników do stosowania opisanych zabiegów i z czasem włączenia ich na stałe do swojej praktyki.

Pierwsze wydanie „Gospodarki pasiecznej" w 1974 r. w nakładzie 30 tysięcy egzemplarzy rozeszło się w bardzo krótkim czasie. Tytuł ten był więc bardzo potrzebny. Do 1988 r. ukazały się cztery wydania w ogólnym nakładzie przekraczającym 100 tysięcy egzemplarzy. Od tego czasu nie pojawiła się żadna inna pozycja o podobnym zakresie i równej wartości merytorycznej. Nie była też wznawiana „Gospodarka pasieczna". W poczuciu zatem głębokiego uznania i szacunku dla nieżyjącej już Autorki i zapotrzebowania zgłaszanego przez środowisko pszczelarskie Wydawnictwo udostępnia pszczelarzom kolejne jej wznowienie.

„Gospodarka pasieczna" Wandy Ostrowskiej nie traci na aktualności, ponieważ zagadnienia w niej poruszane, jak rozwój siły rodzin w określonym czasie, rozmnażanie rodzin, zimowanie, karmienie, hamowanie rójki, transport i wiele, wiele innych są omawiane w odniesieniu do zjawisk fenologicznych, klimatycznych, stanu epizootiologicznego pasiek w okolicy. Nie ma sztywnych dat kalendarzowych, terminarzy, żadnych arbitralnych ograniczeń. Dlatego proponowane przez Autorkę metody gospodarzenia nie dezaktualizują się, odwrotnie - są wciąż ważne.

W tej edycji nie zmieniono oryginalnej treści, wniesiono jedynie pewne formalne uaktualnienia - nazwy państw, instytucji itp. Nowe fotografie i wkładka z kolorowymi zdjęciami sprzętu pasiecznego, dostępnego na naszym rynku, zostały zamieszczone przez Wydawnictwo.

Wanda Ostrowska ur. w 1924 r. w Łowociach na Suwalszczyźnie, zm. 23 V 1990 r., autorka książek i artykułów, najbardziej znany praktyk wśród polskich naukowców pszczelarzy.

Po ukończeniu Liceum Pszczelarskiego w Pszczelej Woli pracowała krótko w Starostwie w Suwałkach, a potem w Zakładzie Doświadczalnictwa w Siejniku, gdzie zorganizowała i prowadziła przez 30 lat pasiekę doświadczalną. Jednocześnie studiowała w Wyższej Szkole Rolniczej w Olsztynie. Stopień doktora uzyskała na Wydziale Ogrodniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, Tam specjalizowała się w pszczelarstwie u prof. Jerzego Woyke. Od 1985 r. w Zakładzie Pszczelarstwa Akademii Rolniczej w Krakowie prowadziła wykłady i kierowała pracami magisterskimi. W ciągu 35 lat pracy, mimo słabego zdrowia, organizowała szkolenia pszczelarzy. Była wnikliwym badaczem i obserwatorem. Opracowała własną wersję ula wielokorpusowego, dziś stosowanego w całej Polsce. W Siejniku założyła ogródek botaniczny roślin nektarowych. Dokonała szczegółowej analizy 300 gatunków roślin zielnych i 100 drzewiastych pod kątem przydatności pszczelarskiej. Miała to być praca habilitacyjna, niestety śmierć przerwała te plany. Materiał ten w postaci maszynopisu nadal służy jako pomoc naukowa studentom UMCS w Lublinie i Akademii Rolniczej w Krakowie.

Publikowała artykuły w „Pszczelarstwie" i „Pszczelniczych Zeszytach Naukowych", pisała recenzje. Samodzielnie opracowała podręcznik „Gospodarka pasieczna". Była współautorką książek „Pszczelarstwo na Białostocczyźnie" oraz „Gospodarka pasieczna w ulu warszawskim zwykłym", „Hodowla pszczół", „Gospodarka pasieczna na terenach spadziowych". Napisała kilkanaście broszur, między innymi na temat gospodarki pasiecznej na terenach północno-wschodnich i ula wielokorpusowego.

Pozostawiła po sobie trwały ślad w dziejach polskiego pszczelarstwa.

Typy pasiek
Polska należy do krajów o dużym, w zasadzie już pełnym zagęszczeniu pasiek. Nie spotyka się u nas prawie wsi czy miasta, gdzie by ich nie było. Są to różne pasieki duże i małe, dobrze i źle prowadzone, od schludnych i nowoczesnych do wprost pierwotnych lub zaniedbanych. Zróżnicowanie to wynika w głównej mierze z ekonomicznego stosunku pszczelarza do posiadanej pasieki. Pod względem ekonomicznego zaangażowania właściciela można rozróżnić wśród naszych pasiek:
1) amatorskie, prowadzone wyłącznie dla przyjemności,
2) nastawione na dodatkowe źródło dochodu (poza pracą zawodową) oraz
3) prowadzone przez pszczelarzy zawodowych (prywatne, państwowe i spółdzielcze).

Ponadto istnieją pasieki o szczególnym znaczeniu, jak szkoleniowe, doświadczalne i zarodowe.

Pasieki amatorskie. Na ogół każdy pszczelarz jest swego rodzaju amatorem i hobbystą. W żadnej innej specjalności rolniczo-hodowlanej czynnik zamiłowania nie odgrywa tak zasadniczej roli jak w pszczelarstwie. Ale pszczelarza amatora cechuje i to, że zamiłowanie stawia ponad rachunek ekonomiczny. Pasiekę utrzymuje dla własnej satysfakcji posiadania pszczół, wyposażając w wymyślny sprzęt i często zbędne drobiazgi, a w razie utraty pszczół kompletuje ją od nowa. Praca przy pszczołach dostarcza mu emocji i pomaga w odpoczynku. Pasieka obsługiwana jest w dniach lub godzinach wolnych od pracy zawodowej. Nakłady robocizny na 1 ul są z reguły bardzo duże, wiele prac wykonuje się niepotrzebnie - jedynie dla samej przyjemności obserwowania pszczół. Pasieka amatorska zlokalizowana jest najczęściej w ogródku pszczelarza lub w najbliższym sąsiedztwie miejsca jego zamieszkania, by w wolnej chwili mógł ją łatwo odwiedzać. Czynnik zapewnienia pszczołom pożytku odgrywa tu rolę drugorzędną, a uzyskiwany miód zużywany jest prawie wyłącznie na własne potrzeby. Wszystko to ogranicza wielkość pasieki amatorskiej do kilku czy kilkunastu pni oraz przyczynia się nieraz do dużych strat, zwłaszcza w nie sprzyjające lata lub na terenach ubogich w pożytki. Właściciele pasiek amatorskich rekrutują się spośród rolników, nauczycieli, kolejarzy, inżynierów, lekarzy, robotników i przedstawicieli wielu innych zawodów. Z wymienionych, nieco odrębną grupę stanowią rolnicy, którzy nie zawsze mają czas na doglądanie pasieki w okresie nasilenia prac w gospodarstwie rolnym. Toteż coraz częściej widzi się na wsi pasieki pozostawione własnemu losowi, co przy pogarszających się ostatnio naturalnych źródłach pożytku powoduje ich stopniową likwidację. Jest to mimowolny skutek intensyfikacji i specjalizacji w rolnictwie, która w coraz większym stopniu angażuje rolnika.

Pasieki jako dodatkowe źródło dochodu. Właściciele pasiek tego typu to głównie również amatorzy, którzy oprócz pracy zawodowej w innych specjalnościach, zainteresowani są opłacalnością produkcji miodu. Wkładają oni w pasiekę określony fundusz i liczą na uzupełnienie budżetu domowego. Dlatego pasieki te noszą charakter stałości, obsługa jest bardziej fachowa, straty rzadsze. Przy lokalizacji uwzględnia się możliwość uzyskania dobrych zbiorów, nawet kosztem oddalenia pasieki od miejsca zamieszkania właściciela lub organizowania okresowych wędrówek. Ule i sprzęt kompletowane są pod kątem celowej i szybkiej obsługi, a robociznę i nakłady finansowe kalkuluje się i ogranicza do niezbędnego minimum, przy zachowaniu jednak warunków racjonalnej gospodarki. Pszczelarz zabiega o podnoszenie kwalifikacji, by przez umiejętne pielęgnowanie pszczół pewniej liczyć na zwrot nakładów i zyski, a główna masa uzyskanego miodu idzie na sprzedaż. Pasieka stanowiąca dodatkowe źródło dochodu, podobnie jak typowo amatorska, obsługiwana jest w godzinach wolnych od pracy zawodowej. Często na okres najbardziej spiętrzonych prac w sezonie (okres rójek, miodobrań, wymiany matek, itp.) pszczelarz rezerwuje swój urlop wypoczynkowy. Wielkość takiej pasieki musi być dostosowana do konkretnych możliwości jej obsłużenia, gdyż każde zaniedbanie czy opóźnienie terminowych prac zmniejsza szansę zrealizowania pokładanych w niej nadziei. Na ogół są to pasieki liczące do 20 lub nieco więcej pni, ale mogą być nawet dwukrotnie większe, jeśli do ich obsługi w sezonie angażowani są również członkowie rodziny. Często większe pasieki tego typu prowadzą emeryci, nie tylko z powodu zamiłowania do pszczół czy w celu zachowania sprawności fizycznej, lecz również z myślą o poprawie swoich warunków bytowych.

Pasieki prowadzone przez pszczelarzy zawodowych. Pasieki tego typu prowadzone są przez ludzi o pełnych kwalifikacjach zawodowych i dużej praktyce. Są one albo w posiadaniu właścicieli prywatnych, albo należą do niektórych gospodarstw państwowych lub spółdzielczych.

Pasieki prywatne. Wyniki gospodarcze są tu podstawą utrzymania pszczelarza i jego rodziny. Konieczne jest również rozporządzanie pewną rezerwą dochodu, która zapewni byt pszczelarzowi i utrzymanie pasieki w lata klęskowe, o wyjątkowo niekorzystnych zbiorach. Trzeba przy tym zdawać sobie sprawę, że warunki gromadzenia tej rezerwy mogą zdarzyć się jedynie raz na klika, a nawet kilkanaście lat.

Pszczelarz zawodowy cały swój czas w sezonie poświęca wyłącznie pasiece, by móc obsłużyć możliwie największą liczbę pni. W warunkach przeciętnych dla Polski jeden pszczelarz o dobrych kwalifikacjach zawodowych może zapewnić właściwą pielęgnację najwyżej 80-120 pniom, przy założeniu, że w okresie miodobrań, rójek, itp. ma możność korzystania z pomocy najemnej lub członków rodziny. Powiększanie pasieki ponad granicę możliwości jej obsługiwania we własnym zakresie (decydują tu okresy spiętrzenia się prac letnich) mija się oczywiście z celem, zwłaszcza tam, gdzie chodzi o maksymalną wydajność.

Pasieka zawodowca - to z reguły pasieka wędrowna. Składają się na to dwa czynniki. Po pierwsze mało jest takich okolic, które zapewniałyby 100-pniowej pasiece stacjonarnej zadowalające zbiory. Pasieka musi być zatem podzielona na odpowiednio mniejsze grupy pni, rozrzucone w terenie. Drugi czynnik stanowi ryzyko, na jakie jest narażony pszczelarz. Utrzymując się wyłącznie z pasieki nie może on stawiać na jeden pożytek. Tylko przewożenie pni na kolejne rośliny pożytkowe, kwitnące w różnych okresach sezonu, zwiększa szansę wyrównania wydajności pasieki w poszczególnych latach i częściowo przynajmniej zabezpiecza przed losowością, jaka zawsze cechuje gospodarkę pasieczną.

Nakłady na pasiekę tego typu są znaczne, gdyż niezbędne jest wyposażenie jej w nowoczesne ule i sprzęt. Trudno też obejść się bez środka lokomocji oraz jednej lub kilku pracowni pasiecznych. Nieodłączną częścią gospodarki jest tu umiejętna kontrola efektów gospodarczych, polepszanie metod pracy oraz stałe podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Pasieki prowadzone zawodowo są obok większych amatorskich dostawcami głównej masy miodu towarowego, odbieranego przez państwowe i spółdzielcze placówki skupu.

Zróżnicowane podejście ekonomiczne właścicieli różnych typów pasiek potwierdza się w ich efektach produkcyjnych. Z ankietowego materiału zebranego przez oddział Pszczelnictwa ISiK w Puławach w latach 1953-1966 (Gromisz i Bownik) wynika, że wydajność jednostkowa w pasiekach większych jest z reguły wyższa niż w małych. Jeśli bowiem w pasiekach liczących do 20 pni utrzymywała się ona na poziomie 7 kg miodu z jednego pnia, to w 30-50 pniowych wynosiła już 9,0-9,3 kg, a w jeszcze większych - 10,5 kg.

Dziś powstają w różnych rejonach kraju pasieki pszczelarzy zawodowych prowadzone według nowszych technologii obsługi, wyposażone w usprawniające pracę ule wielokorpusowe i nowoczesny sprzęt, zwłaszcza do gospodarki wędrownej (palety, stałe podwozia, urządzenia załadowcze i rozładowcze itp.). Pasieki takie mogą liczyć po kilkaset rodzin pszczelich, a właściciele tworzą nieraz 3-5 osobowe zespoły pozwalające na lepszą organizację pracy i wyższą jej efektywność.

Pasieki państwowe i spółdzielcze. Pasieki prowadzone przez zawodowych pszczelarzy, podobne pod względem liczebności, wyposażenia i kierunków produkcji, spotyka się również w niektórych placówkach państwowych i spółdzielczych. Stanowią one na ogół dodatkową gałąź produkcji towarowej dla przedsiębiorstwa (np. rolnicze spółdzielnie produkcyjne), ale mogą także spełniać rolę usługową w podnoszeniu plonów roślin uprawnych (niektóre PGR-y). Pasieka jest obsługiwana przez jednego lub więcej pszczelarzy (wg Układu Zbiorowego Pracy), zależnie od liczby posiadanych pni. Na okres spiętrzenia się prac letnich przewidziana jest pomoc sezonowa. Czasem pasieki te łączone są w większe jednostki organizacyjne, tzw. gospodarstwa pasieczne. W okrasie wędrówek, miodobrań czy wymiany matek poszczególne pasieki w gospodarstwie są kolejno obsługiwane zespołowo. Pozwala to na sprawniejsze wykonywanie prac i obsłużenie przez tę samą grupę ludzi około 3-krotnie większej liczby pni.

Dla dużych pasiek państwowych utarły się potoczne nazwy „pasieka towarowa" lub „pasieka przemysłowa" ze względu na ich ukierunkowanie gospodarcze, głównie na dużą produkcję towarową miodu i wosku oraz dążenie do „uprzemysłowienia" metod obsługi. W niektórych z tych pasiek kryją się znaczne możliwości potencjalne rozwoju, raczej sporadycznie jednak wykorzystywane przez kierownictwo przedsiębiorstw. Stąd wynika bardzo niewyrównany ich poziom techniczny i gospodarczy.

Pasieki o szczególnym znaczeniu. Do tej grupy można zaliczyć pasieki szkoleniowe, zarodowe i doświadczalne. Charakteryzują je zupełnie inne warunki ekonomiczne ze względu na zadania, jakie mają spełniać.

Pasieki szkoleniowe, zlokalizowane przy szkołach rolniczych, akademiach rolniczych itp., służą głównie jako pomoc dydaktyczna. Są one bogato wyposażone w sprzęt, ale jednocześnie niepokojone długimi przeglądami przez wiele uczących się osób i w okresach uzależnionych od planu zajęć dydaktycznych, nie zawsze odpowiednich dla pszczół. Wielkość pasiek tego typu jest zróżnicowana, odpowiednio do potrzeb placówki. Najczęściej stanowią one wyodrębniony fragment dużej pasieki, pełniącej rolę zaplecza w stosunku do grupy szkoleniowej. Głównym zadaniem pasiek zarodowych jest doskonalenie pogłowia pszczół określonej rasy, typu czy linii. Matki zarodowe, o znanej jakości użytkowej i hodowlanej, stanowią materiał do dalszej reprodukcji dla masowej poprawy pogłowia pszczół i wydajności pasiek całego kraju. Pasieka zarodowa składa się z co najmniej 40 pni. Od kierującego nią pszczelarza wymaga się wysokich kwalifikacji oraz odpowiedniej praktyki zawodowej. Obserwacje, pomiary, prowadzenie ksiąg hodowlanych, jak również sam wychów matek i ich inseminacja (z reguły sztuczna) wymagają nie tylko umiejętności, ale także dużych nakładów pracy i kosztów. Toteż pasieki zarodowe, które pracują na rzecz pszczelarstwa danego rejonu czy nawet całego kraju, należą raczej do placówek państwowych i są finansowane przez państwo. Jest to tym bardziej uzasadnione, że prace ich muszą być ściśle podporządkowane określonym zarządzeniom i instrukcjom, toteż tylko nieliczne pasieki prywatne są w stanie sprostać stawianym wymaganiom. Pasieki doświadczalne mieszczą się przy różnego rodzaju placówkach naukowo-badawczych, bezpośrednio lub pośrednio związanych z pszczelarstwem. Zadaniem ich jest rozwiązywanie coraz nowych problemów z różnych dziedzin nauki i praktyki pszczelarskiej. Są to na ogół pasieki duże, 80-100 pniowe i większe, gdyż muszą dostarczyć odpowiedniej ilości materiału do badań. Ich organizacja, obsługa, wydajność i koszt utrzymania zależą od rodzaju i zakresu prac naukowych, jakim służą, nie mogą więc być podciągnięte pod żaden wspólny wzorzec ekonomiczny. W Polsce pasiek tego typu jest kilkadziesiąt.

Przedmowa

I. Typy pasiek i gospodarki pasiecznej

1. Typy pasiek
Pasieki amatorskie
Pasieki jako dodatkowe źródło dochodu
Pasieki prowadzone przez pszczelarzy zawodowych
Pasieki prywatne
Pasieki państwowe i spółdzielcze
Pasieki o szczególnym znaczeniu
Struktura pasiek w kraju

2. Typy gospodarki pasiecznej

II. Najczęściej spotykane typy uli

1. Ogólna charakterystyka leżaków, stojaków i uli kombinowanych

2. Gospodarcza ocena najczęściej stosowanych typów uli
Ule leżaki
Ule kombinowane
Stojak wielkopolski
Ule wielokorpusowe

3. Pojemność ula i wielkość ramki

4. Tendencje zmierzające do uproszczenia konstrukcji ula i typu ramki

III. Zakładanie pasieki

1. Ogólne zasady zakładania pasieki

2. Ocena zasobów pożytkowych

3. Konkurencyjne rozmieszczenie pasiek i ich zdrowotność

4. Wielkość pasieki i wybór typu ula

5. Wybór i urządzenie pasieczyska

6. Zaplecze gospodarcze pasieki

7. Kupno i przewóz pszczół

IV. Podstawowe prace pasieczne w sezonie

1. Główny przegląd jesienny

2. Zapewnienie warunków dobrego przygotowania się pszczół do zimowli
Siła zazimowanych rodzin
Skład i jakość robotnic

3. Zapewnienie rodzinom warunków dobrego rozwoju jesiennego

4. Zapasy zimowe i ich uzupełnianie

5. Wielkość i ułożenie gniazda

6. Ocieplenie i wentylacja

7. Zimowla pasieki

8. Oblot wiosenny i ocena stanu rodzin

9. Zapewnienie rodzinom warunków dobrego rozwoju wiosennego

10. Metody przyspieszania wiosennego rozwoju rodzin

11. Główny przegląd wiosenny

12. Wyrównywanie siły rodzin w pasiece

13. Terminy i sposoby poszerzania gniazd

14. Wykorzystywanie naturalnej produkcji wosku

15. Prace pasieczne związane z wykorzystywaniem pożytków
Dodawanie nadstawek lub plastrów na miód
Odbieranie miodu

V. Zagadnienie rójki w gospodarce pasiecznej

1. Wpływ rójki na wydajność miodową rodzin i organizację pracy w pasiece

2. Przyczyny powstawania nastroju rojowego

3. Zapobieganie rójce i jej skutkom
Osłabianie wpływu czynników powstawania nastroju rojowego
Zmniejszanie skutków nastroju rojowego
Spowodowanie gwałtownej zmiany warunków
Wykorzystanie pszczół rojowych

VI. Warunki pełnego wykorzystania pożytków

1. Zależność stosowania metod gospodarki pasiecznej od warunków pożytkowych
Czas występowania pożytków
Okresy trwania pożytków
Pożytki towarowe i rozwojowe
Charakterystyka źródeł pożytków

2. Siła i struktura rodzin przed rozpoczęciem się pożytków

3. Dodatkowe czynniki wpływające na wykorzystanie pożytków
Odległość pasieki od bazy pożytkowej
Zapewnienie pszczołom warunków pracy w polu

4. Obserwacje fenologiczne i ul na wadze

VII. Zwiększanie wydajności pasiek przez dobór odpowiedniej metody

1. Wykorzystanie pożytków wiosennych
Wykorzystanie pożytków wiosennych w gospodarce jednorodzinnej
Wykorzystanie pożytków wiosennych w gospodarce kompleksowej
Naloty stosowane niezależnie od typu ula
Metody dostosowane do uli leżaków

2. Wykorzystywanie pożytków letnich - ciągłych i przerywanych
Wykorzystywanie pożytków letnich w gospodarce jednorodzinnej
Metody typowe dla uli stojaków
Metody dostosowane do uli leżaków i kombinowanych
Wykorzystywanie pożytków letnich w gospodarce kompleksowej
Metody gospodarki kompleksowej dostosowane do każdego typu ula
Metody gospodarki kompleksowej typowe dla uli leżaków
Wykorzystywanie pożytków jesiennych

VIII. Gospodarka wędrowna

1. Gospodarcze uzasadnienie i ogólne zasady prowadzenia pasieki wędrownej

2. Wybór miejscowości i stanowiska dla pasieki wędrownej

3. Przygotowanie i transport pni

4. Wykorzystywanie pożytków przez podwożenie do nich całej lub części pasieki

5. Ogólne zasady wykorzystywania pożytku wrzosowego

6. Wykorzystywanie pożytków spadziowych
Charakterystyka pożytków spadziowych
Wywożenie pni na pożytki spadziowe

IX. Zwiększanie wydajności pasiek przez pracę hodowlaną i wprowadzanie mieszańców użytkowych

1. Celowość stałego poprawiania pogłowia pszczół

2. Hodowlane sposoby poprawiania pogłowia pszczół w pasiece

3. Wprowadzanie krzyżówek heterozyjnych
Zjawisko heterozji
Użytkowe mieszańce międzyrasowe
Użytkowe mieszańce międzyliniowe

X. Wymiana matek w pasiece

1. Częstotliwość wymiany matek

2. Terminy wymiany matek

3. Wychów matek na własne potrzeby
Rodziny zarodowe i wychowujące
Sposoby poddawania i pielęgnacja materiału zarodowego

4. Sposoby poddawania matek i mateczników
Wyszukiwanie matek
Poddawanie matek w klateczkach lub izolatorach
Poddawanie matek przez wylot lub na plaster
Poddawanie mateczników
Poddawanie matek i mateczników bez wyszukiwania starej matki

XI. Dodatkowe prace pasieczne w sezonie

1. Łączenie pszczół

2. Tworzenie odkładów

3. Przesiedlanie rodzin do innych uli

4. Ratowanie rodzin z matkami trutowymi i trutówkami

5. Rabunki i ich zwalczanie

6. Opieka nad pasieką w okresie stosowania chemicznych środków ochrony roślin

XII. Powiększanie pasieki

1. Powiększanie pasieki przez tworzenie odkładów

2. Dzielenie rodzin „na pól lotu"

3. Nalot na matkę lub matecznik

4. Wykorzystanie rójki naturalnej
Zbieranie roju
Osadzanie roju

5. Powiększanie pasieki przez wydzielanie pszczół rojowych

6. Intensywne powiększanie pasieki

7. Wybór sposobu i terminu tworzenia nowych rodzin

XIII. Organizacja gospodarki pasiecznej

1. Organizacja pracy w pasiece
Obchodzenie się z pszczołami
Zasady wykonywania zabiegów w ulu
Organizacja prac pomocniczych
Organizacja pracy a typ gospodarki i wielkość pasieki

2. Organizacja zaopatrzenia w plastry
Zapotrzebowanie pasieki na plastry
Brakowanie i przerób suszu woskowego
Wprawianie węży

3. Organizacja karmienia pszczół

4. Higiena w pasiece

5. Niezbędne notatki pasieczne

Literatura

Zbliżone produkty
Z kategorii:
Wydawnictwo:
|
Zamów telefonicznie
Zamówienia możecie Państwo składać drogą telefoniczną pod numerami:
017 851 83 43
017 250 28 10 fax
Komentarze użytkowników:
Opinie
Bardzo cieszymy się z zaufania jakim nas Państwo obdarzacie, cenimy wszystkie rzetelne uwagi i sugestie, także te krytyczne
Zamów telefonicznie
Zamówienia możecie Państwo składać drogą telefoniczną pod numerami:
017 851 83 43
Online: 2
Copyright © 2004-2014 meble.pl Wszystkie prawa zastrzeżone. Korzystanie z portalu oznacza akceptacje Regulaminu
do góry