meble sklep
 
Koszyk jest PUSTY
 
 

Podaj swój adres e-mail

konserwacja mebli zabytkowych


Techniki, narzędzia i niezbędne materiały konserwatorskie
Powiadom gdy będzie dostępny
E-mail   Telefon
Autor: Janusz Sękowski
Tytuł: KONSERWACJA MEBLI ZABYTKOWYCH
Rok wydania: 2009
Miejsce wydania: Warszawa
Oprawa: twarde lakierowane okładki
Format: B5
Ilość stron: 260
Międzynarodowy Standardowy Numer Książki: ISBN 978-83-7507-059-0
Wydawnictwo: Semper (5)

Opis
Spis treści

Nowe wydanie (poprawione i uzupełnione)

Pierwsza w kraju książka całościowo opisująca poszczególne etapy prowadzenia prac konserwatorskich w zabytkowych meblach wraz z podaniem technik, narzędzi i potrzebnych materiałów konserwatorskich. Dodatkowo wyposażona w informacje związane z prowadzeniem dokumentacji konserwatorskiej oraz z planowaniem kolejności i zakresu prac.

Janusz Sękowski (ur. 1957) absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1981-1985 prowadził remont zabytkowych nieruchomości Parafii Ewangelicko-Reformowanej w Żychlinie koło Konina ("Jednota" nr 2/1985). Jednocześnie wykonał konserwację elementów wyposażenia. Za prace te otrzymał (1985) Złotą Odznakę Ministra Kultury i Sztuki. W latach późniejszych prowadził pracownię konserwacji rzeźby w drewnie oraz ruchomych zabytków drewnianych z muzeów państwowych i ze zbiorów prywatnych.

Tytułowy temat książki, szczególnie od strony praktycznej, poruszany był do tej pory rzadko i w sposób wycinkowy. Spróbowałem zatem w tym miejscu przekazać swój zbiór doświadczeń w tej dziedzinie oraz spostrzeżenia, których nabyłem w kontaktach z innymi osobami zajmującymi się konserwacją mebli zabytkowych. Sięgnąłem również do innych dostępnych prac dotyczących tego zagadnienia. Własne doświadczenie ułatwiło mi ponadto pewne usystematyzowanie przekazywanego materiału, co powinno być pomocne przy korzystaniu z tej publikacji. Niewątpliwie nie uchroniłem się od wielu niedoskonałości. Może pewnym usprawiedliwieniem będzie powszechna niechęć do dzielenia się umiejętnościami pozyskiwanymi własną długoletnią pracą i praktyką, niechęć, która jednak funkcjonuje i dotknęła również mnie.

 

Zagadnienia związane z konserwacją i restauracją mebli są interdyscyplinarne. Rozpoczynają się w sferze historii sztuki i dążą — przez chemię — do wielu kierunków rzemiosła artystycznego. W związku z tym w ramach własnej specjalizacji tworzą specjalizacje dodatkowe. Ja, naturalnie, nie mam wiedzy i praktyki we wszystkich tych dziedzinach. Doświadczenie podyktowało mi jednak następujący pogląd. Znajomość przebiegu historii meblarstwa jest domeną historyków sztuki. Zakres tematyczny tego zagadnienia jest niezwykle szeroki i należy go śledzić w pracach naukowych. Mają one charakter przekrojowy lub — odwrotnie — bardzo wąski. Sztuka i rzemiosła artystyczne, towarzyszące budowie mebli, mają po dzień dzisiejszy swoich przedstawicieli. Myślę tu o malarzach, pozłotnikach, witrażystach, jubilerach, ślusarzach, odlewnikach i tapicerach. Są to zawody wymagające osobnej nauki. W większości wypadków zaczyna się ona od zawodowych podręczników i zorganizowanej praktyki. Sama konserwacja mebli koncentruje się na wiedzy konserwatorskiej wspartej bardzo poważną znajomością stolarstwa i propedeutyką chemii. Tego modułu nie można już podzielić, a niewątpliwie należy go uzupełnić zdolnościami manualnymi.


Powyższy pogląd starałem się udowodnić w tej książce. Nie uczyniłem wstępu dotyczącego historii meblarstwa w pigułce. Rzetelne prace konserwatorskie na obiekcie zabytkowym wymagają ścisłych informacji o danej epoce, stylu czy warsztacie. Należy je odnaleźć w odpowiednich pracach naukowych. O kilku rzemiosłach artystycznych czy też zakresach innych dziedzin konserwatorskich, kilkakrotnie, nawet obszerniej, wspominam w dalszym tekście. Zawsze czynię to z podkreśleniem braku własnego wystarczającego doświadczenia w tym zakresie. Robię to wyłącznie w celu stworzenia obrazu prac, który niejednokrotnie trzeba przekazać inwestorowi. Jest on zawsze zainteresowany końcowym efektem całościowym. A uwag takich inwestor oczekuje z zasady od konserwatora, który występuje jako organizator całego, często skomplikowanego, procesu konserwacji czy rekonstrukcji.

 

W zakresie samych prac konserwatorskich przy drewnianych meblach uznałem podstawową znajomość stolarstwa za rzecz oczywistą. W wypadku braku informacji z zakresu tego zawodu najodpowiedniejsze wydaje mi się odesłanie zainteresowanych do podręczników zawodowych lub uznanych poradników. Absolutnie niezbędna jest też praktyka w zakładzie stolarstwa, np. artystycznego. W zawodzie konserwatora zabytków wiodącą nauką humanistyczną jest historia sztuki, technologiczną — chemia i biologia, a podstawą — fach, którym legitymował się oryginalny twórca.

 

Zakres prac prowadzonych przy meblach zabytkowych powinny określać wytyczne konserwatorskie uzyskane od inwestora. Stan taki występuje w wypadku zleceń dotyczących obiektów zarejestrowanych w Biurach Badań i Dokumentacji Zabytków przy Wojewódzkich Konserwatorach Zabytków. Nie ma tu znaczenia prawo własności umieszczające obiekt w rękach państwowych, kościelnych czy prywatnych. W wielu wypadkach inwestorzy zapraszają konserwatora do uczestnictwa w tworzeniu wytycznych. Trzeba jednak pamiętać, że mimo największej w tej grupie wiedzy technicznej, konserwator powinien wykonać swoją pracę zgodnie z aktualnymi potrzebami inwestora. Potrzeby te często wynikają z szerszego spojrzenia na posiadaną kolekcję lub z potrzeb unikalnego obiektu. Mogą np. występować prace polegające na zaimpregnowaniu dużej liczby mebli, a niewymagające, potrzebnych zresztą, indywidualnych działań całościowych— bo palącą potrzebą kolekcji jest jej uchronienie od rozwijających się kolonii szkodników drewna. Czasami bywa odwrotnie i prowadzi się prace w ogromnej części rekonstrukcyjne, dotyczące nieistniejących fragmentów mebla. Odtworzeniu poddane są części obiektu, z którego pozostał niewielki fragment. Potrzeba taka wynika z rekonstruowania kompletnego pomieszczenia, charakterystycznego dla pewnej epoki i stylu. Historyk sztuki decyduje również, jak powinny być usuwane przeróbki lub jaki stan mebla uznajemy za pierwotny. Aktywnym przedłużeniem tego toku postępowania jest udział konserwatora w ustalaniu zakresu konserwacji obiektów nie zarejestrowanych, ale wartościowych. Tutaj rola konserwatora wzrasta, ponieważ jest on najczęściej osobą merytorycznie lepiej przygotowaną od właściciela.

WSTĘP

1. UWAGI WSTĘPNE
1.1. Zasady postępowania konserwatorskiego
1.2. Ponadczasowe metody obróbki drewna (przecinanie i szlifowanie)
1.3. Materiały o charakterze odwracalnym
1.4. Ekonomia postępowania konserwatorskiego
1.5. Dokumentacja, porządek prac i sezonowanie

2. NARZĘDZIA
2.1. Narzędzia tradycyjne
2.2. Narzędzia współczesne

3. MATERIAŁY DO REKONSTRUKCJI KONSERWATORSKICH
3.1. Gromadzenie i przechowywanie materiałów
3.2. Materiały drzewne 
3.2.1. Rodzaje i gatunki drewna
3.2.2. Materiał lity
3.2.3. Okładziny z drewna

4. KLEJE I KLEJENIE DREWNA

5. DEMONTAŻE
5.1. Demontaże mechaniczne
5.2. Demontaże — metody chemiczne i cieplne 
5.3. Usuwanie starych gwoździ i wkrętów oraz zdejmowanie okuć
5.4. Demontaże i montaże fragmentów płycinowych i oszklenia

6. NAPRAWY KONSTRUKCYJNE
6.1. Wzmacnianie połączeń konstrukcyjnych
6.2. Naprawa wewnętrznych elementów konstrukcyjnych 
6.3. Naprawy zewnętrznych elementów konstrukcyjnych 
6.4. Kołkowanie połączeń
6.5. Naprawy i pasowanie połączeń meblowych
6.6. Naprawa pęknięć konstrukcyjnych 
6.7. Naprawa wypaczeń 
6.8. Drewniane zamki 
6.9. Dorabianie całych elementów 
6.9.1. Naprawy szuflad i tyłów w meblach skrzyniowych
6.9.2. Naprawy konstrukcyjne pod okleinowanie
6.9.3. Rekonstruowanie zewnętrznych elementów konstrukcyjnych

7. NAPRAWY I UZUPEŁNIENIA MAŁYCH ELEMENTÓW
7.1. Uzupełnianie małych uszkodzeń
7.2. Rekonstruowanie listew profilowych
7.3. Rekonstruowanie gzymsów
7.4. Rekonstrukcje małych elementów

8. SZKODNIKI DREWNA I WALKA Z NIMI 
8.1. Szkodniki drewna 
8.2. Grzyby rozwijające się na drewnie 
8.3. Impregnacje środkami chemicznymi 
8.4. Metody cieplne 
8.5. Ługowanie drewna 

9. WZMACNIANIE WEWNĘTRZNEJ STRUKTURY ZNISZCZONYCH ELEMENTÓW 
9.1. Iniekcyjne nasycanie roztworami wzmacniającymi 
9.2. Roztwory wzmacniające 

10. ZASADY MONTAŻU KONSERWOWANEGO MEBLA 
10.1. Zakres montażu wstępnego 
10.2. Pasowanie elementów ruchomych

11. UZUPEŁNIANIE UBYTKÓW POWIERZCHNI ZEWNĘTRZNYCH PO SZKODNIKACH I PO DROBNYCH USZKODZENIACH
11.1. Uzupełnienia klejem stolarskim 
11.2. Uzupełnienia woskiem 
11.3. Uzupełnienia twarde 

12. NAPRAWY POWIERZCHNI ZEWNĘTRZNYCH WYKONANYCH Z DREWNA LITEGO
12.1. Drobne naprawy powierzchni z drewna litego
12.2. Wstawianie uzupełnień powierzchniowych z materiału litego

13. NAPRAWY POWIERZCHNI OKLEINOWANYCH 
13.1. Wklejanie zachowanych fragmentów 
13.2. Uzupełnienia okleiny od krawędzi powierzchni 
13.3. Pęknięcia okleiny, wypukłości i kirsznery 
13.4. Naprawy oklein w środku powierzchni 
13.5. Naprawy okleiny w powierzchniach formatkowych 
13.6. Wymiana kluczynek 
13.7. Naprawy wykonywane w obłogu 

14. OKLEINOWANIE 
14.1. Przygotowanie okleiny i powierzchni do okleinowania 
14.2. Okleinowanie jednym listkiem okleiny 
14.3. Okleinowanie dwoma listkami okleiny 
14.4. Okleinowanie kilkoma listkami okleiny 
14.5. Okleinowanie w częściowych rekonstrukcjach
14.6. Okleinowanie powierzchni półokrągłych 
14.7. Okleinowanie rantów powierzchni meblowych 

15. OKLEINOWANIE POWIERZCHNI OBŁOGIEM

16. INNE WYKORZYSTANIE OKLEINY I OBŁOGU 

17. WZORY POWIERZCHNIOWE WYKONYWANE W OKLEINIE

18. INTARSJE 
18.1. Techniki wykonywania intarsji 
18.2. Rekonstrukcje intarsji 

19. INKRUSTACJA 
19.1. Techniki wykonywania inkrustacji
19.2. Rekonstrukcje inkrustacji
19.3. Naprawy oryginalnych fragmentów inkrustacji 
19.4. Uzupełnianie inkrustacji materiałami zastępczymi

20. RZEŹBIENIE W DREWNIE 
20.1. Drobne uzupełnienia rzeźbień 
20.2. Narzędzia do rzeźbienia w drewnie 
20.3. Prace rzeźbiarskie w drewnie 
20.4. Grawerowanie w drewnie 

21. ZDEJMOWANIE STARYCH POWIERZCHNI WYKOŃCZENIOWYCH Z KONSERWOWANYCH MEBLI 
21.1. Mechaniczne usuwanie starych powierzchni 
21.2. Usuwanie starych powierzchni za pomocą rozpuszczalników 
21.3. Chemiczne usuwanie starych powierzchni 
21.4. Usuwanie politury z jednej części mebla 

22. OSTATECZNE PRZYGOTOWANIE POWIERZCHNI ZA POMOCĄ SZLIFOWANIA 

23. BARWIENIE DREWNA 
23.1. Wybielanie, wywabianie plam i odżywiczanie powierzchni drewnianych 
23.2. Barwniki stosowane do drewna 
23.3. Barwienie drewna 
23.3.1. Barwienie całej powierzchni mebla 
23.3.2. Barwienie wgłębne drewna 
23.3.3. Barwienie fragmentaryczne drewna 
23.3.4. Barwienie powierzchni intarsjowanych 

24. FARBY W KONSERWACJI MEBLI 

25. POZŁOTNICTWO I LAKA W MEBLARSTWIE 

26. ZASADY POSTĘPOWANIA Z MEBLAMI TAPICEROWANYMI 

27. LAKIEROWANIE 

28. HISTORIA POWŁOK WYKOŃCZENIOWYCH

29. WOSKOWANIE POWIERZCHNI MEBLOWYCH 
29.1. Przygotowanie powierzchni 
29.2. Woski 
29.3. Nakładanie i wykańczanie powierzchni woskowanych

30. POLITUROWANIE 
30.1. Konserwacja i naprawy powierzchni politurowanych 
30.2. Tampony do politurowania 
30.3. Politura 
30.4. Pełny proces politurowania 
30.5. Politurowanie małych fragmentów mebli 
30.6. Dodatkowe informacje o politurowaniu 
30.7. Wykańczanie powierzchniowe wnętrz meblowych

31. REKONSTRUKCJA WYKŁADEK ZE SKÓRY LUB MATERIAŁU NA BLATACH MEBLI

32. KONSERWACJA OKUĆ
32.1. Okucia żelazne i stalowe 
32.2. Okucia brązowe i mosiężne 
32.3. Powtórne montowanie okuć 

33. FAŁSZERSTWA MEBLI ZABYTKOWYCH 

BIBLIOGRAFIA DODATKOWA 

RYSUNKI 

FOTOGRAFIE 

Zbliżone produkty
Z kategorii:
Wydawnictwo:
|
Zamów telefonicznie
Zamówienia możecie Państwo składać drogą telefoniczną pod numerami:
017 851 83 43
017 250 28 10 fax
Komentarze użytkowników:
Opinie
Bardzo cieszymy się z zaufania jakim nas Państwo obdarzacie, cenimy wszystkie rzetelne uwagi i sugestie, także te krytyczne
Zamów telefonicznie
Zamówienia możecie Państwo składać drogą telefoniczną pod numerami:
017 851 83 43
Online: 1
Copyright © 2004-2014 meble.pl Wszystkie prawa zastrzeżone. Korzystanie z portalu oznacza akceptacje Regulaminu
do góry